„Z przeświadczenia, że środki artystyczne muszą być dostosowane do tematu, rozwinęła się w okresie arlezjańskim teoria o „kolorze sugestywnym", kolorze, którego zadaniem miało być budzenie w widzu określonych uczuć. „Nie jest to —pisał do brata — kolor realistyczny we właściwym sensie, jako iluzja, ale wyraża on jakieś określone odczucie, namiętność uczucia..."
Droga, jaką Van Gogh szedł konsekwentnie od początku swej kariery artystycznej, mogła co najwyżej
skrzyżować się . drogą Impresjonistów; nie mogła — nawet na krótko — biec równolegle. Zarówno bowiem cele sztuki Vincenla, jak jej śroaki artystyczne miały zasięg daleko przekraczający horyzonty impresjonizmu.
VAN GOGH — CZŁOWIEK 1 MYŚLICIEL.
„Rzadko karmił artysta swe dzieło tak bardzo własnym sercem i własną krwią" — powiedział o Van Coghu pewien malarz holenderski. A oto słowa doktora Gachet „Jego stosunku do sztuki nie można nazwać miłością. Wiara w sztukę — trzeba by o nim powiedzieć — wiara aż do męczeństwa."
Nie bez racji w podobnie emocjonalny sposób ustosunkowuje się do Van Gogha wielu jego entuzjastów. Jest on dla nich człowiekiem wielkiej namiętności, żarliwym w służbie sprawy, której się poświęca aż do samozatracenia; człowiekiem gwałtownym, dzikim niemal — mimo ukrytych w nim skarbów miłości — działającym spontanicznie, irracjonalnie, instynktownie, poza zasięgiem świadomości.“(8)