„Król wyrazi swą zgodę, ale dopiero gdy goniec już będzie daleko i nie można go będzie dogonić.
Opiera się „damcm", nie spuszczając wzroku z zegara. Pół gcdziny mu wystarczy. Zegar go nie wprowadzi w błąd, bo wszak sam go nakręca.
Po upływie dwudziestu minut król ustępuje
— A więc niech dogonią jeźdźca, a wszystko będzie załatwione.
Panie wybiegają. Niech konni gońcy pędzą za tamtym, aż padnie jeden, dwa, dziesięć koni! Goniec królewski musi być zatrzymany! Okazuje się, że to wszystko jest zbyteczne — żaden koń nie musi paść, bo oto ów goniec, schodząc, potknął się na schodach i złamał ostrogę. A czy można galopować mając tylko jedną ostrogę
Zresztą kawaler dAbzac, który jest głównym koniuszym, nie pozwoliłby wsiąść na konia jeźdźcowi, zanim sam nie dokona inspekcji, czy wyznaczony do ruszenia w drogę nie narazi na szwank łionoru królewskiej stajni.
Wreszcie goniec odjechał, mając obie ostrogi.
I czym to się skończyło Zamiast dogonić go gdzieś na drodze do Arnouville, pędząc co koń wyskoczy — zatrzymano go na zamkowym dziedzińcu. Właśnie skoczył na siodło i miał ruszyć w drogę, mając wszystko w najlepszym porządku. List zostaje mu odebrany. Tekst nadawał się zarówno dla jednego, jak dla drugiego. Zmieniono jedynie adres — zamiast „Dla księcia de Machaut w Arnouville", nasze panie wpisały „Dla księcia Maurepas w Pontchartrain".“(12)