„HNA TOM Ul ZŁ 4»«
tylko nieporozumienie, które da się wyświetlić. Ani pani, panno dEspard, ani ja, tego nie wiemy.
— Nie.
— Tak. Co my możemy tu w sanatorjum wiedzieć o gościach Nie wypytujemy ich, przyjmujemy ich za tych, za kogo się podają. Roi się tu od ludzi ze wschodu i zachodu, stąd znów odjeżdżają niewiadomo dokąd, a większa część tych, którzy udają się w swą stronę, przepada dla nas, życie zamyka się nad nimi. Do sanatorjum przychodzą i odchodzą, pobyt tutaj nie jest całym żywotem, my im dajemy możność odpoczynku i rozrywek, niektórym zdrowie i życie, ale pozostają tu oni jeno ograniczony okres czasu. Może nawet gościbśmy tu parę razy awanturników, to i co Nie jesteśmy pobeją. Niekiedy dochodzi nas wieść jaka, wzmianka w gazecie przypomina nam tę, czy ową osobę, którą tu widzieliśmy. Pamięta pani księżniczkę
— Tak.
— Tę angielską mylady, ministrów ą. Tak, ano przebąkują teraz, że nie była ani lady ani księżniczką. Została zdemaskowana. Ale nas to nie obchodzi. Była tu z tłumaczką i panną służącą tak a tak długo, nie szkodziła miejscowości, nasze rachunki zostały zapłacone. Że w rzeczywistości pani Rubenowa zapłaciła za nią, — jest to jej rzecz, a nie nasza; skore pani Rubenowa zapłaciła, miała w tem, widać, słój cel. A propos, pani Ruben ogromnie zeszczuplała.“(16)