„Do istotnych mankamentów należało zaliczyć także brak radia i obrotowego peryskopu, który od dawna posiadały już wszystkie nasze tankietki TKS oraz czołgi lekkie. Tak więc po zamknięciu włazu łączność można było utrzymywać w zasadzie jedynie przez wysuwanie z wieży kolorowych chorągiewek. Do obserwacji pola walki służyły podłużne szczeliny, pozbawione szkieł optycznych, usytuowane w kopułce obrotowej na szczycie wieży i chronione zasuwanymi ręcznie klapami pancernymi.
Konfrontując wszystkie za i przeciw, nie mogłem uznać zakupu czołgów R35 za udaną i korzystną transakcję. Jak do niej doszło Znacznie później dowiedziałem się, że dysponując dużymi kredytami, szefostwo broni pancernej pragnęło zakupić we Francji 18tonowe czołgi średnie typu „Somua". Przez dwa lata z okładem trwały żmudne rokowania, nie przynosząc pozytywnych rezultatów. Naciskani przez polskich negocjatorów Francuzi zgodzili się wreszcie odstąpić 49 czołgów, ale wyłącznie lekkich, typu R35. Dawali przy tym niedwuznacznie do zrozumienia, że albo przyjmiemy ofertę, albo nie sprzedadzą nam nic. Wobec narastającego zagrożenia wojną chcąc nie chcąc musiano przyjąć sprzęt, który łaskawie udostępniali nam przyjaciele znad Sekwany“(4)