„—Luella, nie będę jadł budyniu. Posłuchaj, czy słyszysz tykanie
—Owszem, słyszę doskonale.
Zabrała tacę z kolan Locha i przysiadła znowu na skraju łóżka, podczas gdy on leżał na wznak, z oczami wbitymi w górę. Hen, na ciemniejące niebo wypłynął jasny sierp księżyca, — Myślisz, że mi to tu wybuchnie w nocy Zobacz stoi tam, na umywalce. — Pomyślał, że jak dobrze pójdzie, pudełko otworzy się, wypuści z siebie wahadełko i samo wprawi się w ruch. Nie był nawet pewny, czy tak się już nie stało. Tykanie było całkiem głośne, ale mógł to być także zegarek ojca, ułożony już na nocnym stoliku w sypialni rodziców.
— Chyba wybuchnie, czemu nie ma wybuchnąć — zgadzała się Luella bez sprzeciwu. Siedziała najspokojniej w ciemnym pokoju, nasłuchiwała, a po chwili dodała — A co ma właściwie wybuchnąć Jak tu coś wybuchnie, to ci łeb ukręcę. Jak mi jeszcze raz wyleziesz na to drzewo i przyniesiesz znowu do domu jakieś paskudztwo, to już nie wiem, co z tobą zrobię. Słyszysz tę starą ropuchę, jak kumka na bagnach Nie zdziwiłabym się, gdyby się rozpukła. Ale się musi nadymać!
Loch leżał na wznak, z rękami i nogami rozrzuconymi na boki. Serce zaczęło mu bić jak szalone i rozchyliwszy suche wargi czekał na moment, kiedy ziemia usunie się spod niego, a ciało jego poszybuje w przestrzeń. Jednakże nawet teraz, kiedy kołysał się już łagodnie na falach nicości, zdawał sobie sprawę z tego, że krzyczy coś chrapliwym głosem, że zgrzyta zębami i marszczy ciężką brew. Potem zapadł w płytki sen i śniło mu się coś bardzo kolorowego i intensywnego. Sen ten nie przypominał w niczym spokojnie płynących dni morgańskiego lata.“(7)